ABORTUS HET NIEUWE TABOE?

Abortus, voor velen een doorn in het oog en voor anderen het recht op zelfbeschikking. Het zelfbeschikkingsrecht, een recht voor vrouwen, maar niet alleen voor vrouwen, laten we ook de verwekkers niet vergeten. De verwekkers, de partners uit een lang of kortdurende relatie, samen verantwoordelijk voor de verwekking. Ook voor hen is het belangrijk dat dit recht blijft bestaan.

En natuurlijk het kind in wording. Eén van de vragen die wij aan onze cliënten stellen, ‘wat vinden jullie dat een kind nodig heeft en denken jullie dat jullie in staat zijn om dit te bieden?’ Een vraag die tot nadenken stemt en waar het besef kan komen dat je op dit moment in je leven, niet in staat bent om datgene te bieden wat een kind nodig heeft, hoe verdrietig ook.

Hoe is het om op te groeien in een situatie die niet biedt wat je nodig hebt? Dat je geboren bent omwille van religieuze of maatschappelijke opvattingen waarin het een taboe is om een zwangerschap af te breken.

Een van de zaken die opvalt bij onze cliënten is de opmerking: ‘ik was altijd tegen abortus, maar nu ik dit zelf meemaak en weet hoe het voelt om onbedoeld zwanger te zijn, moet ik mijn visie herzien’. ‘Ben ik in staat om een goede moeder of vader voor dit kind te zijn, wat niet bewust ontstaan is en waar ik op dit moment van mijn leven niet klaar voor ben?’ ‘Kan ik het kind bieden wat het nodig heeft?’ Er zijn cliënten die tot de conclusie komen dat dat niet het geval is en die, -hoe paradoxaal dit ook lijkt, uit liefde voor het kind, kiezen voor het afbreken van de zwangerschap. Omdat ze in alle eerlijkheid naar zichzelf durven te kijken en weten dat wat zij te bieden hebben, niet wenselijk is voor het kind, hoe verdrietig ook. Het blijft een keuze uit twee kwaden die veel bij hen oproept en waar ze een weloverwogen beslissing over willen nemen. ‘Het is de moeilijkste beslissing ooit, die ik heb moeten nemen’.

De pro-life uitlatingen, de demonstraties, de beelden van foetussen die daarvoor gebruikt worden, -die veelal niet overeen komen met de realiteit-, maken het er niet makkelijker op. Het zorgt voor grote polarisatie, mogelijk schuldgevoel en het wakkert het taboe aan. Het geeft een simplistisch beeld en gaat voorbij aan het grote dilemma waar vrouwen en mannen die onbedoeld zwanger zijn, mee worstelen. Zou de dialoog niet constructiever zijn dan polarisatie, zodat er begrip ontstaat in plaats van een oordeel?

Fiom Utrecht ondersteunt vrouwen en mannen die onbedoeld zwanger zijn en die ook voor het kind een weloverwogen beslissing willen nemen, zonder oordeel, wat de uitkomst ook zal zijn.